Voor ieder dier de beste zorg!

Slakken dood, hond dood?

Chimaro, een cairn terrier van 11 jaar, werd ons in juni met spoed aangeboden met krampen, spasmen en kwijlen. De eigenaar had de avond ervoor slakkendood bij de planten in de tuin gedaan maar had de hond er niet van zien eten, ook leken er geen korrels te zijn verdwenen.

Toch waren de symptomen erg kenmerkend voor een slakkengifvergiftiging. Chimaro kreeg een infuus in zijn poot met vloeistoffen, daarin konden we ook kalmerende middelen spuiten die dan rechtstreeks in het bloed komen.  We hebben hem vervolgens helemaal onder narcose gebracht en de maag gespoeld. Daar kwamen meerdere slakkenkorrels uit. Het bewijs was daarmee geleverd! Die middag heeft Chimaro onder bewaking in de intensive care gelegen. Hij kreeg vloeistoffen toegediend en kalmeringsmiddelen wanneer zijn krampen weer erger werden. Gelukkig knapte hij in de loop van die avond al op en kon weer zelfstandig lopen. Hij is in de weken erna langzaam weer de oude geworden en kon gelukkig met zijn eigenaar op vakantie. De andere hond in huis, ook een Cairn Terrier, hebben we diezelfde middag voor de zekerheid ook laten braken, maar hij spuugde geen slakkenkorrels uit en kreeg ook geen verschijnselen.

Slakkengifvergiftiging kan erg lijken op een epileptische aanval. Niet altijd is de eigenaar op de hoogte van het feit, dat er ergens slakkenkorrels liggen binnen bereik van hun hond of kat. Het kan bijvoorbeeld in de tuin van de buren zijn waar het dier heen kan. Het is dan wel eens moeilijk om te uit te vinden wat de oorzaak van de toevallen is. Zowel bij een status epilepticus als bij een slakkengif vergiftiging ontstaan epileptische aanvallen, die niet vanzelf stoppen en die ook met kalmeringsmiddelen moeilijk te onderdrukken zijn. Het dier blijft licht liggen schokken en trillen. De prognose van een status epilepticus is erg slecht en vaak is zo’n aanval reden om al snel met de behandeling te stoppen. Ook een vergiftiging met slakkengif reageert slecht op de behandeling.  Maar de prognose is meestal een stuk beter, mits niet te veel gif is opgenomen. Als de eerste 12 uur verstreken zijn na de vergiftiging, kan een dier heel goed restloos herstellen.

Gelukkig wist de eigenaar van Chimaro van de slakkenkorrels af en kon ons dit ook meteen melden, maar niet altijd is het duidelijk waar het om gaat. Het is dan wel eens moeilijk om te beslissen wat te doen. Vooral omdat het erg moeilijk is om het lang aan te zien, als je dier de hele tijd krampen en stuipen heeft.

Verder is het verstandig bij opname van slakkengif gelijk te komen zodat we het dier direkt kunnen behandelen, de kans op overleving is dan veel groter. Niet te wachten tot er verschijnselen ontstaan!

 

 

Moraal van het verhaal is in elk geval: gebruik geen slakkenkorrels! Jampotjes met bier werken ook erg goed, en slakken van de planten af halen aan het eind van de middag ook.